Yirminci yüzyılın ikinci yarısında bağlama, geleneksel repertuvarın dışındaki türlerde de kullanılmaya başladı. Bu kullanım çalgıyı teknik olarak da değiştirdi ve yeni ihtiyaçlar doğurdu.
Birinci ihtiyaç ses gücüdür. Kalabalık düzenlemeler içinde duyulabilmek için ses yükseltme yöntemleri geliştirildi.
İkinci ihtiyaç akort uyumudur; başka çalgılarla birlikte çalmak, standart bir akort referansını zorunlu kıldı.
Üçüncü ihtiyaç ise hızdır. Yeni düzenlemelerdeki pasajlar, geleneksel repertuvardan farklı bir teknik talep etti.
Bu üç etken, bugün ileri düzeyde kullanılan tekniklerin bir bölümünü doğurmuştur.
Süreç eleştirilmiştir de. Geleneksel tavrın bu düzenlemelerde sadeleştiği ve yöresel karakterin zayıfladığı sık dile getirilir.
Eleştirinin haklı bir yanı vardır; ancak aynı süreç çalgının teknik sınırlarını da genişletmiştir. Kursiyer için doğru yaklaşım ayrım yapmaktır: geleneksel repertuvar kendi tavrıyla, çağdaş repertuvar kendi diliyle çalışılır. İkisi karıştırıldığında hem yöresel karakter hem çağdaş netlik kaybolur. Derslerimizde geleneksel ve çağdaş repertuvar ayrı başlıklar olarak programa alınır.